Niet klagen maar turven en vragen om kracht: #lekkertellen 43

Lieve Lezeressen en Lezers,

Het is 2016 en nog steeds is de wereld niet klaar voor een vrouwelijke president. Heeft u het ook als u ‘s morgens wakker wordt, die halve seconde van unheimische onwetendheid, het omineuze gevoel dat er iets is, wat was het ook alweer, tot het als een natte handdoek keihard in uw nog kreukelige gezicht slaat? Een racistische en seksistische xenofoob komt makkelijker aan de macht dan een intelligente en capabele vrouw. Ik kan er niet aan wennen.

 

Sheila Sitalsing gaf daags na de uitslag een kleine proeve van de verschillende vormen van vrouwenhaat die Clinton tijdens de verkiezingscampagne met een bijna buitenaards incasseringsvermogen had weten te verstouwen. Met bewondering schrijft Sitalsing:

Ze heeft er niet over geklaagd, want klagen over seksisme garandeert enkel nog meer seksisme, bakken vol. Dus heeft ze zich er ijzerenheinig doorheen geslagen. En ongetwijfeld heeft ze ondertussen geturfd: jij en jij, jij ook, en hij daar. Een lange lijst vrouwenhaters tegen wie ze in gedachten een dikke, lange middelvinger zou opsteken, wanneer zij dáár zou staan en met haar hand op de Bijbel het hoogste ambt zou aanvaarden.

Hoezeer ik de loftuiting van Sitalsing aan het adres van Clinton ook onderschrijf – want ga er maar aanstaan -, het causale verband dat ze trekt baarde me zorgen. Had Clinton niet zonder nadelige gevolgen iets kunnen zeggen van de seksistische bagger die ze over zich uitgestort heeft gekregen zonder dat het als klagen was gezien? En als het benoemen en bekritiseren van manifest seksisme onherroepelijk tot nog meer seksisme zou leiden, welke manieren resten ons dan nog om er iets aan te doen?

Terwijl ik daarover peins, doe ik wat Clinton hoogstwaarschijnlijk ook deed: turven.

schermafbeelding-2016-11-15-om-08-51-31

NB. Er verscheen deze week geen Groene Amsterdammer wegens een dubbelnummer vorige week.

Advertisements