#lekkertellen 39: een koude herfststorm, zoals eigenlijk altijd

Joehoe! De blaadjes zijn deze week verkleurd van groen naar oranje en rood, en guess what, de meeste boekenbijlagen blijven in het rood steken, zonder ooit groen te zijn geweest. Vooral NRC Handelsblad en De Standaard sloegen als koude regen tijdens een herfststorm in mijn gezicht want daar bleef het percentage vrouwen deze week onder 20% steken. Al met al bleven de cijfers deze week gemoedelijk rond het gemiddelde schommelen: 72% van de recensenten en 73% van de besproken auteurs was van het mannelijk geslacht. Reden genoeg om weer onder mijn fleecedekentje te kruipen, maar niet voordat ik mijn trouwe lezers en lezeressen wat hoogte- en dieptepunten en gekkigheden heb voorgeschoteld.

De cijfers

lekkertellen39

Hoogtes, dieptes, gekkigheden

  • Gekkigheid: vrouwen in VN
    In VN gaan alle recensies over een vrouwelijke auteur! Dat zijn maar 3 stukken, maar toch, het is een unicum; zelfs Carel Peeters heeft een vrouw uit de stapel recensie-exemplaren op zijn bureau gevist, hij besprak het nieuwe boek van Denker des Vaderlands Marli Huijer. Way to go Carel (al is het een negatieve bespreking)! Alle drie de stukken werden wel door een man geschreven, maar daar is het VN voor.
  • Hoogte: een vrouw in ere hersteld
    Rob Hartmans prijst in NRC een boek van Biancamaria Fontana over Germaine de Staël, die in de nasleep van de Franse revolutie een belangrijke bijdrage leverde aan het politieke denken. Die bijdrage werd lange tijd klein gehouden door te wijzen op de invloed van haar man en vader, maar Fontana laat in haar boek zien dat De Staël wel degelijk originele ideeën had. Rob Hartmans weet dit eerherstel in zijn recensie op waarde te schatten.
    Verder, in diezelfde NRC-met-de-treurige-cijfers: een mooi en groot openingsstuk van Joyce Roodnat over het laatste deel van de Napolitaanse reeks van Elena Ferrante (die nu ook langzaamaan in Nederland de aandacht krijgt die ze verdient).
  • Diepte: boys over Dylan
    Het zal niemand ontgaan zijn dat de Nobelprijs voor de Literatuur de afgelopen week aan Bob Dylan werd uitgereikt. U weet wel, van die liedjes. Nu is daar veel over te zeggen en dat gebeurt in de boekenbijlagen dan ook volop, maar wat mij vooral opvalt is de gender van de enorme schare jubelende Dylan-fans. Dat zijn namelijk allemaal jongens, mannen, bedoel ik. Zo komen er in NRC maar liefst vier mannen aan het woord over Dylan (en geen enkele vrouw) en zit ook de stamtafel van De Standaard vol heren. Online mocht ook Saskia de Coster aanschuiven voor een frisje, maar van de pullen bier mocht ze niet meedrinken; in de papieren editie is ze nergens te bekennen.
    Ook op de teevee kunnen ze er trouwens wat van. DWDD nodigde enkel mannen uit om over Dylan te praten. Daarover morgen meer in een apart blogje, stay tuned!
  • Diepte: n-woord-alarm
    In De Standaard trof ik het n-woord in de titel. Heel onnodig, blijkt ook na nadere lezing van de recensie: het gaat om een graphic novel van een vrouw (eigenlijk heel wat voor recensent en notoir vrouwennegeerder Toon Horsten) over een Duitse vrouw die in 1934 naar Londen verhuist en daar vriendschap sluit met een man van Barbados, een van de eerste zwarte studenten aan Oxford. Why, waarom, warum, pourquoi deze titel gekozen? Voor achtergrond bij het gebruik van het n-woord zie mijn blog over geciteerd racisme, hier.
  • Gekkigheid: goed interview met rare uitschieter
    In NRC Handelsblad wordt Karin Amatmoekrin geïnterviewd door Toef Jaeger over haar nieuwe boek Tenzij de vader (overigens een van de weinige bijdragen over een vrouwelijke auteur deze week in deze krant). In het interview gaat het ook over de moeizame positie van Amatmoekrim als gekleurde schrijver (waarom wordt er voor haar boek een recensent met Suriname als specialisme gevraagd en niet ‘gewoon een literair recensent’, vraagt ze zich bijvoorbeeld af). Jaeger geeft Amatmoekrim de ruimte om haar standpunt naar voren te brengen, maar wel nadat ze haar heeft gevraagd of het gevoel gediscrimineerd te worden een belangrijk thema is in Amatmoekrims roman. Gelukkig antwoordt Amatmoekrim: ‘Dat is geen gevoel, dat is de praktijk.
  • G3-alarm
    [klik hier] De Grote Drie zijn te huur voor al uw feesten en partijen, dus ook voor de uitreiking van de Nobelprijs. Nu is Harry Mulisch dood en Gerard Reve ook, maar als ze nog geleefd hadden, dan hadden ze er wat van gevonden. Nu interesseert dat mij persoonlijk net zo veel als de mening van Statler en Waldorf, maar voor al die andere G3-fetisjisten is er gelukkig een kadertje in NRC waarin ze allebei postuum worden geciteerd over Dylan. En nee, ik zeg lekker niet wat Reve en Hermans dan van Dylans winst gevonden zouden hebben.

 

Advertenties