#lekkertellen 38: vrouwen weggeven

Lieve lezers en lezeressen,

Afgelopen week was 63 % van de recensenten en 64% van de besproken auteurs een man. #lekkerkort

output_ltzmwc

 

schermafbeelding-2016-10-11-om-10-37-47

  • hoogte: het grote interview met Chimamanda Ngozie Adichie over haar essay ‘We should all be feminists’ in Sir Edmund (de Volkskrant). Niet in de boekenbijlage, maar omdat ik een wijntje achter de kiezen heb en in een vrijgevige bui ben, tel ik het mee. Mooi dat Ngozie Adichie kritisch blijft op Queen Bey, die haar essay gebruikte in haar nummer ‘Flawless’ en haar daarmee extra bekendheid gaf. ‘[H]et is niet mijn type feminisme, want het is een soort feminisme dat tegelijkertijd nogal veel ruimte geeft aan de noodzakelijkheid van mannen.’ de Volkskrant doet het deze week sowieso bijzonder goed, met nog een groot interview (eveneens vier pagina’s) met Margriet de Moor die vertelt over haar nieuwe roman Van vogels en mensen.
  • mannendingen: Joost de Vries is in De Groene gecharmeerd van de nieuwe roman van Ronald Giphart, die hij als volgt samenvat: ‘Kortom, mannen die hun vrouwen weggeven en daar spijt van krijgen. Het is een mooi thema, dat Ronald Giphart kalm en gecontroleerd uitwerkt.’ Misschien dat Joost daar graag mee op de bank kruipt op een donderdagavond, maar ik ga verdrietig gapen van mannen die menen dat een vrouw iets is wat je weg kunt geven.
  • Grote Drie-alarm: komt deze keer in vermomming, wederom in De Groene. In zijn bespreking van verzamelde essays van Simon Vestdijk (nummer 4?) haalt Kees ‘t Hart enthousiast het werk aan van nummer (ja, welk, 1, 2 of toch 3?): ‘Men kan Van het Reve natuurlijk afwijzen als “figuur”, het is mogelijk niet van zijn werk te houden, maar men kan geen literaire kritiek uitoefenen in de gangbare betekenis.’ Opdat we niet vergeten dat de literatuur autonoom is en Reve God.
  • Gekkigheid: Arjen Fortuin haalt me in NRC aan in zijn column over Elena Ferrante (citatiescore ^). Fortuin heeft de gave altijd alles van de zonnige kant te zien en beschouwt ‘Elena Ferrante’ als een artistieke creatie, kortom als een personage geschapen door een auteur. In De Groene las ik dat twee jaar eerder al de auteur ontmaskerd is door computationeel stilistisch onderzoek. Het verlangen aan een vaste vorm en je naam in je paspoort te ontsnappen, het is niet meer van deze tijd. De onderzoeksjournalist pint je identiteit vast via je bankrekening, de geesteswetenschapper via je schrijfstijl, de breinwetenschapper via je neuronen en de politicus via je land van geboorte. Het maakt citaten als ‘Very well, then I contradict myself, I am large, I contain multitudes’, of  ‘How dreary – to be – Somebody! How public – like a Frog’ hopeloos romantisch en achterhaald. Enfin, vooralsnog sloeg de opgewektheid van Fortuin nog niet op mij over.
  • dieptepunten: 0,0% vrouwen in Vrij Nederland en in De Morgen staan 4 van de 5 vrouwen in de ‘Signalementen’, waarbij ze alle vier mede-auteurs zijn en twee daarvan kinderboekenschrijfsters.
  • nog dieper: Het houdt niet op, niet vanzelf: Maxim Hartman is nog steeds aan zet in de Volkskrant. Wat kunnen we doen om hem te laten stoppen? Bel me.
Advertenties