#lekkertellen #37: Bart Smit-statistiek

Joehoe! Op de dag dat Asha ten Broeke van Twitter werd verwijderd omdat trollen haar ‘gerapporteerd’ hadden vanwege haar commentaar op de nieuwe Bart Smit-folder (guess who daarin door een miniatuur-supermarkt loopt en wie speelgoed krijgt om ontdekkingen te doen?), is het zo ver: #lekkertellen, nieuwe stijl, namelijk #lekkerkort. Hoe zag de taakverdeling in het huishouden van de boekenbijlagen van deze week eruit en wat viel er op?

ldv_lekkertellen37_bartsmitfolder

De cijfers: een Bart Smit-huishouden

Deze week voldoet aan het model: rond de 30% vrouwen en 70% mannen. Niet aan een ideaalmodel dus, maar aan het Bart Smit-model dat zich nu al maanden achter elkaar aftekent in boekenbijlagenlandschap.

schermafbeelding-2016-10-04-om-22-24-12

hoogtes, dieptes, gekkigheden

  • Hoogte: veel aandacht voor Teju Cole, die vorige week in Nederland was. Zijn verhaal over kunst, racisme en Eurocentrisme werd integraal afgedrukt in De Groene, in Vrij Nederland staat een groot interview met hem en in NRC Handelsblad staat een bespreking van zijn essaybundel.
  • Gekkigheid: In De Standaard wordt de nieuwe roman van Stefan Hertmans besproken, die het verhaal van een vrouw uit 1100 vertelt. Grootste commentaar van de mannelijke recensent:

Maar hij offert haar nooit op voor zijn verhaal. Wellicht heeft hij te veel respect voor haar historische bestaan. Als de roman één zwakte heeft, ligt ze daar: we horen haar nooit. We zien haar bewegen, we krijgen signalen van haar pijn en verlangen, we zien wat zij ziet, maar het scherm van duizend jaar blijft staan. “Ik raak de oude putrand aan. Ik raak Hamoutal aan”, schrijft hij gloedvol in Caïro. Het blijft helaas een aanraking van steen in een roman vol zelfbeheersing die het grote schrijverschap van Stefan Hertmans zo typeert.

Dat dit vrouwelijke personage niet tot leven komt, is dat een gevolg van respect voor haar historische bestaan (hoe dan?), of toch eerder onwil of onvermogen van de schrijver om zich in te leven in een vrouw? En waarom met deze afstandelijkheid het personage niet voor het verhaal opgeofferd zou worden, is mij een raadsel.

  • Diepte: Nederland gidsland en de vrouwelijke niet-minister president.
    Co Welgraven geeft een wat matige bespreking van het boek Hare Excellentie. Zestig jaar vrouwelijke ministers in Nederland van Monique Leyenaar als hij zich verliest in een staaltje male innocence over het niet-minister-presidentschap van Marga Klompé. Nederland was reuze vooruitstrevend, dus het had maar een haartje gescheeld of we hadden een vrouwelijke premier gehad, aldus Welraven. Een zelf-uitgedeelde pluim voor Nederland dus. Maar Marga Klompé zei nee, en waarom? Ze vond dat ze over onvoldoende kennis op financieel-economisch terrein beschikte en dat “de situatie psychologisch niet rijp is om een vrouw tot minister-president te maken”. [mijn nadruk]
    Hoe vooruitstrevend is een land wérkelijk als vrouwen van het kaliber Klompé zichzelf nog altijd klein maken (‘onvoldoende kennis’) én inschatten dat het land in een onheilzame staat van emancipatiekramp zou schieten bij een vrouwelijke premier? De situatie is overigens psychologisch nog steeds niet rijp in ‘vooruitstrevend’ Nederland, waar we welgeteld één vrouwelijke lijsttrekker hebben (Marianne Thieme).
  • Gekkigheid: Carel Peeters pullt een Nesciootje als openingszin en Herman Brusselmans heeft een boek over een schrijver geschreven, en die schrijver is hij zelf.

 

 

 

Advertenties