Toverstaf en Tijdmachine: hoe ons literatuuronderwijs vrouwen buitensluit

Op de website van De Groene Amsterdammer is een stuk van mijn hand gepubliceerd over de canon op de middelbare school en de gebrekkige positie die vrouwen daarin innemen.

 

Toverstaf en Tijdmachine: hoe ons literatuuronderwijs vrouwen buitensluit

Onlangs keek ik met Alice, mijn nichtje van zeventien, naar The Time Machine, een verfilming uit 1960 van het gelijknamige boek van H.G. Wells. Op zeker moment geeft de tijdreizende mannelijke wetenschapper een lange uiteenzetting aan een hoogblonde en hoogst onnozele jonge vrouw. Met knipperende ogen kijkt ze naar hem op en verzucht: ‘I do not understand you, but I believe you! Een bulderend gelach steeg op uit de keel van Alice. Het vrouwbeeld uit de sciencefictionfilm bleek allesbehalve futuristisch, maar ’t product van jaren-zestigseksisme waar zelfs een zeventienjarige tegenwoordig onmiddellijk doorheen prikt.

Gek toch, dacht ik later, dat in het specifieke geval van The Time Machine het seksisme zo zichtbaar was. Meestal vliegen stereotypen gemakkelijk onder de radar. Met literaire klassiekers ligt het helemaal ingewikkeld: daarbij wordt het vaak als een aantasting van het grote werk en de grote kunstenaar gevoeld als je vaststelt dat er tijdgebonden vooroordelen in voorkomen.

Lees verder op de website van De Groene Amsterdammer

Advertenties