Lieve Lezeres

Lieve Lezers en Lezeressen!

Jullie kennen me intussen goed genoeg om te weten dat ik her en der wel eens een ongevraagd advies geef. Vanaf nu geef ik in deze rubriek gevraagde adviezen over allerhande zaken. Van je misogyne buurman tot je eigen faalangst, mijn schouder en mijn geslepen potloodje staan voor je klaar. Ik heb mijzelf tenslotte niet voor niets enige autoriteit toebedeeld.

Liefs, de Lezeres des Vaderlands

Heb je ook een vraag voor De Lezeres? Stuur hem naar lezeresdesvaderlands@gmail.com.

Gemiddelde Cultuurconsument

Lieve Lezeres,

Ik denk dat ik een gemiddelde cultuurconsument ben. Wat nu?

Annemieke, 65 jaar, Arnhem

Lieve Annemieke,

Je hoeft maar naar DWDD te kijken of bij top-10-tafels in de buurt te komen en je dreigt er één te worden, een gemiddelde cultuurconsument. Muziek van middelmatige bandjes van bemutste jongens, oude en nieuwe literaire beloftes uit de grachtengordel – berg je of het komt je kant op. Shop je online, dan is het aanbod afgestemd op je persoonlijke informatie en als je je eenmaal tot de aankoop van een literaire thriller hebt laten verleiden krijg je er genadeloos meer voorgeschoteld onder ‘misschien ben je ook geïnteresseerd in…’. Ga je te rade bij de boekenbijlagen voor wat ‘goede smaak’ dan is het niet veel beter gesteld. Voor je het weet zit je als gemiddelde cultuurconsument dus middenin de belevingswereld van witte boys uit Amsterdam, een schrijver in een midlifecrisis of een onaardige vent met een clichématig onderbouwde fetish in vijftig tinten.

Nu is een van de leuke dingen van lezen dat het je de wereld door de ogen van een ander laat zien. Maar moeten dat altijd de ogen van een witte hippe of juist midlife-bezwerende man zijn? Lieve Annemieke, er is zoveel meer. Tijd om je innerlijke Anja Meulenbelt los te laten, je Rebecca Solnit  te laten floreren, de uitgestoken hand van Astrid Roemer aan te pakken!

Druk je leesbril aan, begin eens een babbeltje met de leukst uitziende medewerker van de lokale boekwinkel of bieb. Negeer voor de lol eens de boekenbijlagen voor een maandje of wat. Dan komt het allemaal goed.

Warme groeten voor jou en alle andere gemiddelde cultuurconsumenten,

De Lezeres

Werken in een Middelgrote Culturele Instelling

Lieve Lezeres,

Ik werk al tien jaar in de culturele sector en hoewel die sector hoe langer hoe meer naar de knoppen wordt geholpen doe ik dat al tien jaar met plezier. Nu is er één probleem: de leidinggevende van de organisatie waar ik werk (joviale man, well travelled, sort of well read, overtuigd van zijn eigen aantrekkelijkheid) geeft jonge jongens met branie en jonge meisjes met lang haar de schaars beschikbare extra uren, terwijl ik die extra 0,2 fte al praktisch voor niets werk en bovendien nodig heb om mijn werk goed te doen. Mijn cv is veel steviger dan dat van mijn jongere collega’s en men is erg enthousiast over mijn werk. Zouden mijn herhaalde pleidooien voor meer vrouwen in de programmering (steevast ontvangen met besmuikt gelach en tegengesproken met ‘kwaliteits’-argumenten) mij die extra 0,2 fte hebben gekost of ben ik gewoon een zure vrouw?

– Een humorloze feministe

Beste Lezeres,

Eerst iets over mijzelf: ik ben directeur van een middelgrote culturele instelling. We werken hier allemaal uit liefde voor de kunst, als ik rijk had willen worden was ik wel in het bedrijfsleven gegaan nietwaar. Maar waar was ik, eerst iets over mijzelf. Ik ben dol op enthousiaste jonge mensen en geef die graag een kans in de vorm van een stage en soms een kleine tijdelijke aanstelling. Dat het hier meestal gaat om jonge vrouwen met lang haar die om mijn grapjes lachen heeft daar verder niets mee te maken, alles uit liefde voor de cultuur nietwaar. Of is het mijn fout dat de studies geesteswetenschap voor 80 % gevuld worden door vrouwen die vervolgens bij mij op de stoep belanden voor een eerste baan? Nou dan.

De reden dat ik u schrijf is de volgende. Het gaat om mijn vaste medewerker en rechterhand, L. Zij werkt al 10 jaar langer dan ik bij mijn middelgrote culturele instelling. Haar haar wordt steeds korter en haar mond steeds smaller. Ook is ze steeds bozer dat ik haar verzoeken om salarisverhoging of uitbreiding fte’s afwijs. Ik snap dat niet, zij kent de begroting van onze middelgrote culturele instelling even goed als ik. Het is natuurlijk ondenkbaar dat ik een stap terug zou nemen.

[3 alinea’s ingekort door De Lezeres]

Lieve Lezeres, wat moet ik doen? Ik ben zo teleurgesteld dat zo iemand alleen maar bezig is met zichzelf, haar eigen salaris en positie. En bovendien: niet dat het mij aangaat maar wie vangt dan die kinderen op woensdagmiddag op? Alsof ze aan de naschoolse opvang niet al het geld zou moeten spenderen dat ik haar zou geven bij uitbreiding van de aanstelling. Tel uit je winst, denk ik dan.

Open kaart: ik speel soms met de gedachte haar te ontslaan en ruim baan maken voor een jonge hond. Laatst op een borrel lang gepraat met de zoon van een goede studievriend, die zou ik zo tot mijn rechterhand willen maken. Herken veel van mezelf in hem. Maar ja. Komt zo’n vrouw nog elders aan de slag? Dat knaagt toch aan me. Ook heeft zij een heel goed geheugen en een heel uitgebreid archief waar mails van mij inzitten, ook zonde als zij daarmee thuis komt te zitten.

U ziet, deze vrouw van middelbare leeftijd wordt zo langzamerhand een ethisch probleem voor mij. Kunt u mij helpen hoe ik het weer een beetje gezellig kan maken op mijn werk? Ze heeft sinds drie weken een leesbril en daar kan ze me over de rand heen op een manier aankijken die me de koude rillingen bezorgt. U leek me iemand die net als ik alles doet uit liefde voor de cultuur en een kenner is van dit type vrouw nietwaar. De uitgelezen persoon dus voor een weloverwogen maar toch gratis advies.

Een groet,

xxx [Naam geanonimiseerd, LdV]

Directeur Middelgrote Culturele Instelling

Quote van de week: It may be that the deep necessity of art is the examination of self-deception. –Robert Motherwell

Beste humorloze feminist en Directeur Middelgrote Culturele Instelling,

Fijn dat jullie (inderdaad, jullie allebei) geschreven hebben! Dit is een arbeidsconflictje naar mijn hart dat ik wel vaker tegenkom. Vaak zit het zo: terwijl de Directeur door alle netwerkborrels voor zijn gevoel wat overwerkt is geraakt heeft de humorloze feministe zich al jaren in de schaduw de pleuris gewerkt. Een korte blik op de culturele sector laat zien dat jullie niet de enige zijn: ja, de sector wordt bevolkt door vrouwen, die ook wel eens directeur zijn, maar niet zelden blijven ze steken in ondersteunende functies zoals productie, terwijl de heren het gezicht van de organisatie zijn.

Directeur, u klinkt toch echt wat gestresst, de Lezeres maakt zich zorgen over uw welzijn en dat van uw middelgrote culturele instelling. Tijd om wat gas terug te nemen om eens te bezinnen op uw eigen zorg-werk-balans – een mindfullnessweekend kan al helpen. Uw middelgrote culturele instelling kunt u gerust in de capabele handen van uw feministische medewerkster achterlaten. Kan ook een les in loslaten zijn. Geef haar eens wat meer uren! Die woensdagmiddag kan geen bezwaar zijn. Als uw zure medewerkster zelf om meer fte. vraagt, zal ze dat niet hebben gedaan zonder erover na te denken of dat wel een goed idee is. Wie weet heeft ze een man, of een vrouw, die op woensdag voor de kinderen kan zorgen. Wie weet zijn die kinderen al volwassen.

En lieve humorloze feministe, ga zo door! In mijn leesclub is de leidinggevende midlifeman een veelbeklaagd onderwerp en het tekort dat je in de programmering signaleert zie ik van grote festivals tot in onze buurtbieb – we werden werkelijk overspoeld door jonge dichters die veel te lijden hadden. Werkt het herhaaldelijk doen van goede voorstellen niet, haal dan je glimlach van je gezicht en confronteer je directeur met dit probleem. Haalt het allemaal niets uit en houdt hij zelfgenoegzaam voet bij stuk? Beklim zelf eens het podium voor boekpresentaties en evenementen in plaats van  alles tot de puntjes te regelen en je terug te trekken in de coulissen. Stop met yoga en besteed dat geld aan een goede coach en een vrouwennetwerk. Leer de skills die nodig zijn om zelf directeur te worden, of als je daar geen zin in hebt, push één van die jonge vrouwen die aangenomen worden richting een leidinggevende positie. Net zo lang tot er een organisatie ontstaat waar je een leidinggevende hebt met wat feministisch bloed in de aderen.

Liefs,

De Lezeres

Advertenties