Das Machozin

Toen ik jong was ging ik naar teach-ins in Paradiso, om de hele avond in een hoekje al sjekkies draaiend Anja Meulenbelt te bewonderen. Ja lezers, dat was lang geleden.

Nu bevond ik mij gisteravond door raar toeval weer in een hoekje in Paradiso. Er werd een nieuwe uitgeverij gelanceerd: de Das Mag-uitgeverij, spin-off van tijdschrift Das Magazin.

Verschil: waar we toen in Paradiso elkaar de schedels in timmerden tijdens felle debatten die uitsluitend over politiek en ideologie gingen, daar hing er gisteren een onuitgesproken verbod op inhoud. Niemand, maar dan ook niemand van de auteurs nam inhoudelijk stelling. Niet over de wereld,  zelfs niet eens over de literaire wereld. Het was kortom een warm bad van positieve energie, ons kent ons en vriendschappelijke hugs. Ik moet zeggen: dat had ook wel wat.

Alle mogelijke negativiteit werd meteen geneutraliseerd door er ironische aanhalingstekens omheen te zetten. Zo  was er een quiz met allerlei citaten van mensen die iets kritisch over Das Magazin hadden gezegd, maar die kritiek werd middels de quiz-vorm een leuk lachtertje voor het publiek. Een citaat uit de politiek meest gevoelige kritiek (Literatuur blijft te wit van Ebissé Rouw in NRC) ontbrak. Ach, het had de gezelligheid ook acuut bedorven. Er stonden immers weer alleen maar witte mensen op en voor het podium.

Nou ja, met uitzondering van rapper Fresku. Ik ben vrijwilliger in het buurtcomité, waar we als weldenkende middenklassers van middelbare leeftijd proberen onze naastbijliggende plicht vorm te geven. Als we voor onze activiteiten ook een wat gemengder publiek  willen trekken, roept Anke of Marie-Henriëtte steevast altijd wel een keer vertwijfeld: “iets met rap, anders?”. Ik kijk dan streng over mijn leesbril en meestal eindigt het daar mee. Ik meen hier uit af te kunnen leiden dat ze bij Das Mag niet iemand hebben die af en toe streng over een leesbril kijkt.

Enfin.

Ruimte voor zelfkritiek was er dus nog niet, maar wel voor kritiek op anderen en dat is ook een begin. Auteurs lazen namelijk fanmails voor en bespotten de stilistische en inhoudelijke fouten die mensen maken als ze (licht zenuwachtig waarschijnlijk)  een beroemd auteur aanschrijven. Ik vertrouw er dus op dat de boeken die bij Das Mag gaan verschijnen nagenoeg foutloos geredigeerd zullen zijn.

Ik was kortom optimistisch gestemd, al kwam dat misschien ook omdat ik een aantal keer had laten huggen door jongens die mijn zoon hadden kunnen zijn. Pas terug op de fiets schoven de teach-ins van lang geleden en deze avond weer naar elkaar toe. Het publieke gezicht van Das Mag zijn de twee mannelijke uitgevers. Al het secretariële en logistieke werk  wordt gedaan door twee vrouwen. Achter de schermen, voor de schermen. Wat denkt u: welke sekse heeft er over tien jaar het meeste verdiend aan dit warme bad van positieve vernieuwingsdrift?

Meulenbelt wist het wel, lang geleden, maar ach, die heeft volgens mij uiteindelijk ook nooit een rooie cent verdiend aan al haar maatschappijkritiek.

 

 

Advertenties